3 eta 6 urteak bitartean, haur askok egiten duten galdera da “Eta ni hiltzen banaiz, zer?”. Momentu horretan bertan gurasooi barrenak nahasten zaizkigu eta sentimenduak hankaz gora jarri.

Askorentzat, lehen momentua izango da non kontziente izango garen gure seme-alabak hil dakizkigukela. Eta, nola haiek bota dezakete galdera eta hain lasai geratu? Bada, zer erantzungo zenuke zuk?

Beste behin, ez dago erantzun zuzenik, baina lehenengo momentuan bi bide jarraitu daitezkeela esango nuke nik. Batetik, aipatu nola oso triste sentituko ginatekeen eta espero dugula denbora asko-asko barru izatea. Eta bestetik, zein lehenengoaren jarraipen gisa, galdetu ea zergatik galdetzen dute. Maiz izan daiteke bizipenen batek hausnarketara eraman dituela edo ikusitako zerbaitek beldurra piztu diela.

Hori bai, argi izan behar dugu askotan pizten zaien beldurra beraiek hiltzearena baino gurasook (edo zaintzaileak) hiltzearena izaten dela. Beraz, horren beldur ote diren argitzea ideia ona izan daiteke: denok hilko gara noizbait; espero dugu denbora asko pasatzea hil aurretik; garrantzitsuena elkarrekin denbora gozatzea da; oso inportantea da elkar zaintzea; elkar zaintzeko ez bagaude, nork zaintzea gustatuko litzaizuke?…

Kuestio asko zabaltzen dira “eta ni hiltzen banaiz?” galderarekin, baina ez dugu aukera galdu behar. Galdera horrekin gure haurrek aukera bikaina jartzen digute mutur aurrean hainbat eta hainbat ideia mahai gainera ekartzeko: gu hilez gero, gure haurrak nork zaintzea nahiko genuke?; non nahiko genuke bizitzea?; gure ondasunekin zer egitea gustatuko litzaiguke?…

Eta noski, pausuak ematen joan gaitezke gauzak idatzita uzten hasiz. Erraztu diezaiegun ondorena, badezpada zerbait gertatzen zaigun, horrek dolu-prozesuan ere laguntzen duelako.

Horregatik da garrantzitsua heriotzaz (eta bestelako gaitaz) gurekin hitz egin dezaketela ikus dezaten, beraiengandik ere asko ikasi baitezakegu.

Beraz, “eta ni hiltzen banaiz, zer?” geuk pentsatu behar dugu eta martxan jarri.

Bitartean, bizi!