Udaran sartuak gaude jada eta familia batzuentzat estres-iturria izan daiteke: errutina-aldaketak, ordutegi malguak, gurasoak lanean dauden bitartean haurren egunak nola bete ditzaketen – ahal bada pantailak saihesten – kezkatuta…

Eta helduek ere oporrak hartzen dituztenean, batzuetan presio berezia jartzen diote beren buruei opor horiek perfektuak izan daitezen.

Gerta liteke oporrak plan ahaztezinez bete behar ditugula sentitzea eta gure esfortzuak horretara bideratzea; baina haurrek ez dute uda aparta behar zoriontsu izateko.

Gure presentzia zintzoa eta maitasunez begiratuak sentitzea behar dute.

Egun aspergarriak, haserreak edo ustekabeko aldaketak egon arren, guretzat garrantzitsuak izaten jarraitzen dutela sentitzea behar dute. Besterik ez.

Gure haurtzaroko udak gogora ekartzen ditugunean, ez ditugu leku ikusgarrienak gogoratzen, hunkigarrienak baizik; eta gure barruan sortu ziren sentimenduak gogoratzen ditugu: gauez izarrak begiratzen izan genituen elkarrizketak, beldurrezko ipuinekin bizitako ezustekoak, zirrara edota barre-algarak, presarik gabeko gosariak, egoera barregarriak, arratsalde asper baten ondorioz ahizpari bururatuko ideia zoroa eta horren ondorioak… eta bereziki, agian ikasturtean zehar sentitu ez genuen gurasoen benetako presentzia: gurekin konektatuak zeudela sentitzeak ematen zigun lasaitasun eta maitasuna.

Agian hori da udak familiei egin diezaiekeen oparirik handiena: ikasturtean ordutegien, betebeharren eta pantailen artean askotan galtzen den denbora berreskuratzea. Elkar berriro aurkitzeko denbora.

Haztea ez baita matematika, hizkuntzak edo kirolak ikastea bakarrik. Haztea maitatua, entzuna, ulertua eta lagundua sentitzea ere bada. Eta bizipen horiek dira autoestimua sendotzen, emozioak modu osasuntsuan kudeatzen eta familia-lotura sendoak eraikitzen laguntzen dutenak.

Haurrek ez dute uda perfektua antolatzen duten gurasorik behar; emozionalki eskuragarri dauden helduak behar dituzte, benetako uneak partekatzeko prest daudenak. Iluntzean emandako paseo batek, igerilekuan helduak haurrekin jolasten – eta barneko ume hori azalarazten – edo lo egin aurretik izandako elkarrizketa batek imajinatzen duguna baino eragin handiagoa izan dezake.

Ohitura txikiek oroitzapen handiak eraikitzen dituzte

Atxikimenduari eta garapen emozionalari buruzko ikerketek erakusten dute guraso eta seme-alaben arteko loturak ez direla une aparten bidez sendotzen, denboran zehar errepikatzen diren esperientzia txikien bidez baizik.

Familiako erritualek segurtasuna, pertenentzia, egonkortasuna eta oroitzapen ahaztezinak eskaintzen dituzte.

Uda honetan ohitura txiki batzuk sor ditzakezue:

  • Egunsentia edo ilunabarra elkarrekin ikustea helatu baten jaten.
  • Pertseidak elkarrekin ikustea.
  • Gauero “eguneko unerik onena” aipatzea edota kartulina handi baten idaztea.
  • Astean behin mahai-jokoetarako gau bat antolatzea eta txandaka, familiako batek aukeratzea zertara jolastuko diren.
  • Afari berezi bat denon artean prestatzea – eta adinaren arabera, gazteek presta dezatela edota lehiaketa bat antolatzea gazteak vs helduak edota zapore/plater berri bat probatzeko erronka planteatzea…
  • Urtero, denok gustuko duzuen leku batera joan, plan konkretu bat egin eta argazkia atera – bakoitza posizio berean. Urteetako bilakaera argazki-segida batean.
  • Zuen familiaren tradizio propio bat sortzea.

Urteak igaro ahala, ohitura txiki horiek familiaren historiaren parte bihurtuko dira.

Heztea bizitza partekatzea ere bada

Sarritan pentsatzen dugu heztea zuzentzea, arauak irakastea edo etxeko lanetan laguntzea dela. Baina heziketaren zati handi bat basoan elkarrekin ibiltzen garenean, tortilla bat prestatzen dugunean, tren baten zain gaudenean edo ilunabar bat miresten dugunean gertatzen da.

Une horietan ikasten dute seme-alabek, ia konturatu gabe, frustrazioa kudeatzen, besteak zaintzen, gatazka txikiak konpontzen, naturaz gozatzen edo emozioak adierazten.

Ez norbaitek azaldu dielako, maite dituzten pertsonekin bizi izan dutelako baizik.

Urte askoren buruan agian ez dute txango edo bidaia bakoitza gogoratuko. Baina ziur gogoan izango dutela bai familian zeudenean nola sentitzen ziren. Gogoratuko dute haiei entzuteko, jolasteko, besarkatzeko eta elkarrekin barre egiteko denbora bazegoela.

Agian hori da udaren benetako zentzua: ez gauza gehiago egitea, baizik eta egiten duguna lasaitasun handiagoz bizitzea.

Oporrak amaitzen dira. Baina uda honetan eraikitzen dugun loturak gure seme-alabei bizitza osoan lagun diezaieke. Eta ez dago hori baino opari ederragorik.

Uda ona pasa!