Gaur egun gure gizartean heriotza tabua dela denok dugu argi. Argi dugun bezala  heriotza  bortitzak tabuen tabua direla. Hau da, suizidioagatiko heriotzak, erahilketak matxistak, droga-kontsumoagatik eragindako istripuetakoak…

Udak, zenbaitetan, bakardadea dakar, festa giroko deinhibizioa, bidaia maizagoak… eta horrek guztiak heriotza bat-bateko eta bortitzak areagotzea ekar lezake. Are gehiago, berri horiek familiaren bakardadean jaso eta eman beharra etortzen da eta maiz ez dugu jakiten nola egin aurre.

Horregatik, hainbat ideia partekatuko ditugu.

Batetik,  suizidioagatiko  heriotzaren  zein  ikuspegi dugun esanguratsua da. Izan  ere,  sarritan  eztabaidatu  izan  da  suizidioz  hiltzen  direnak  ausartak  edo koldarrak diren. Eta ez gara balorazio(hori)etan sartu behar.

Suizidioa  behin-behineko  egoera  oso  gogor  baten  aurrean  behin-betiko irteera topatzea dela ulertzen badugu, ez gara epaiketetan sartuko. Eta suizidio hitza agertzen denean, hori azaldu daiteke: asko-asko-asko-asko sufritzen zegoen pertsona batek bizitzeko indarra ez duenean hiltzea dela. (Beti ere adinean egokitutako azalpena emanez, hau adibide bat baino ez da)

Hori bai, suizidioa aipatu behar dela dagoeneko argi dugun arren, egin behar ez duguna zera da: ez da nola egin duten edo zer egin duten azaldu behar.

Izan  ere, datu morbosoetan edo praktikoagoetan sartzen bagara, lehenengoek  heriotza  hutsala  eta  arina  izango  balitz  bezala  har dezakete; eta, bigarrenek, suizidioa gauzatzeko plana ez duen pertsona batek, pentsamenduetatik ekintzetara pasatzea ahalbidetu dezaketelako.

Bestetik, eragindako heriotzetan; izan erahilketa matxista, izan alkohola kontsumituta  gidatzen  sortutako  istripuagatik  izan  bestelako  heriotza  bortitzean, beti-beti ekintza gaitzetsiko dugu, inoiz ez pertsona.

Agian zergatik pertsonaren kontra gaizki esaka ezin garen aritu galdetuko duzue. Barrenak nahasita ditugunean, pertsona horrek egin duena onartu ezin dugunean, zergatik zaindu behar dugu berataz nola hitz egiten dugun?

Bada,  pertsona  hori  beste  norbaiten  (edo  baita  gurekin  dauden haurren) senidea ere badelako eta haur horiek maitasuna sentituko dutelako (agian) pertsona horrekiko.

Guk  beti  transmitituko  dugu  ez  ditugula  horrelako heriotzak, ekintzak eta jarrerak onartzen: ez dago eskubiderik inor erahiltzeko ezta jotzeko ere; ezin da drogak  kontsumituta  gidatu;  ezin  da  beste  norbait  baino  gehiago  garela  uste dugulako indarkeria erabili… Eta mezu hori sendo transmititzen badugu, denborarekin, haurrek eraikiko dute pertsona horrekiko eraiki beharreko ikuspegia. Eta, noski, beti ez da izango guk nahiko genukeena.

Azkenik, transmititu beharrekoa beti prebentzioa eta laguntza eskatzearen garrantzia dira. Zein inportantea den besteekiko gorroto sentimenduak ditugunean plazaratu eta bideratzeko laguntza eskatzea; sufrimendu, beldur, tristura… handiak ditugunean hitz egiteko helduren bat topatzea (edo behar duenari topatzen laguntzea).

Ez  dira  egunero-egunero  gure  elkarrizketetan  egon  behar diren esaldiak, baina bai aukera edo gaia suertatzen denean, hariari tira egin eta mahai-gainean jartzekoak. Bereziki nerabeak baldin baditugu inguruan. Hauei, espreski, esan diezaiekegu, gainera, guk hitz egingo diegula baina, beraiek gurekin hitz egin nahi ez badute, onartuko dugula; guretzat oinarrizkoena laguntza bilatu dezatela dela, ez derrigor gurekin aritzea.

Beraz, hitz egiteko tartea dugunetan, heriotza bortitzen radarra ere piztuta izatera gonbidatzen zaituztet.