Udan familiek denbora asko partekatzen dute, askotan eguneko 24 orduak. Horrek une polit eta atseginak ekartzen baditu ere, zaintzak etengabeko arreta fisiko eta emozionala eskatzen du: haurren beharrak erantzutea, gatazkak kudeatzea, jarduerak antolatzea, mugak jartzea eta ezustekoei aurre egitea. Horregatik, eskolara edo lanera itzultzean lasaitasuna sentitzea ez da seme-alabak gutxiago maitatzen direnaren seinale.

María Huertas Vieco psikologo eta familia-terapeutak idatzi du hau El Pais egunkarian argitaratutako azken iritzi artikulu batean. Ideia interesgarria iruditu zaigu guraso.eus egitasmoan lantzeko. Zer iruditzen zaizue?

Egileak anbibalentzia emozionala kontzeptua erabiltzen du: pertsona berarekiko edo egoera berarekiko sentimendu kontrajarriak aldi berean izatea. Esaterako, seme-alabak biziki maitatzea eta, aldi berean, bakarrik egoteko edo atseden hartzeko beharra sentitzea. Psikologiak aspalditik aztertu du fenomeno hori.

Artikuluaren beste ideia garrantzitsu bat da gurasotasunaren idealizazioa. Gizarteak askotan ama eta aita “beti prest”, paziente eta zoriontsu gisa irudikatzen ditu. Horrek zaildu egiten du nekea, aspertzea, deskonektatzeko beharra edo errutinara itzultzeko gogoa normaltasunez adieraztea.

Bizi izan duzu zuk ere anbibalentzia emozionalik?