Azken urteotan, haurren hazkuntzari buruzko informazioa eta aholkuak ugaritu egin dira. Sare sozialek, liburuek eta adituen gomendioek baliabide interesgarriak eskaintzen dituzte, baina, aldi berean, guraso askorengan presio handia ere sortu dute. Askok sentitzen dute beti lasai egon behar dutela, erantzun egokia eman behar dietela seme-alaben emozio guztiei eta akatsik gabe jardun behar dutela.

Hala ere, psikologiak eta haurren garapenari buruzko ikerketek kontrakoa erakusten dute. Haurrek ez dute guraso perfekturik behar; behar dutena da heldu eskuragarri, maitagarri eta fidagarriak izatea. Akatsak egitea ez da arazoa, baldin eta harremana zaindu, entzun eta behar denean egoera konpontzeko prest bagaude.

Ideia hori bat dator Donald Winnicott pediatra eta psikoanalistak proposatutako “nahikoa ona den gurasoa” kontzeptuarekin. Ikuspegi horren arabera, haurren ongizaterako garrantzitsuena ez da perfekzioa, baizik eta eguneroko zaintzan maitasuna, presentzia eta koherentzia eskaintzea.

Era berean, John Bowlbyren atxikimenduaren teoriak ere azpimarratzen du lotura afektibo segurua eraikitzen dela helduak haurraren beharrei modu sentikorrean erantzuten dienean. Harremanak gorabeherak izan ditzake, eta horiek konpontzeko gaitasunak berak sendotzen du konfiantza.

Horregatik, gero eta aditu gehiagok ohartarazten dute errespetuzkoa hazkuntza ez dela perfekzioaren sinonimo. Gurasoek ere atseden hartu, laguntza eskatu eta beren ongizatea zaindu behar dute. Izan ere, bere burua zaintzen duen helduak errazago eskain dezake haurrek behar duten segurtasuna eta egonkortasuna.

Azken finean, hazkuntza onaren helburua ez da guraso eredugarriak izatea, baizik eta seme-alabekin harreman sendoa eraikitzea, akatsetatik ikastea eta elkarrekin hazten joatea.