Askotariko gaiei buruz egindako hausnarketak jaso dituzte Bergarako jardun elkarteak antolatutako maitasunezko gutunen lehiaketan. Guk, Jone Arregi Bergararrak idatzitakoa ekarri dugu gaurkoan guraso.eus egitasmora, irakurtzeko eta entzuteko aukerarekin. Ama batek bere alabari idatzitako gutuna da Jonek idatzitakoa.

Maitea,
Duela hiru urte ukitu, besarkatu eta musukatu zintudan lehenengo aldiz. Geroztik
nire bizitza guztiz aldatu da, ni neu ere bestelakoa naiz, eta gainontzekoa beste maila
batean gelditu da, bai, abandonatuta edo, agian, “standby” egoeran. Ni neu barne.
Gaur egun haurrekin emozioak lantzea garrantzitsua omen da. Emozioak.
Zurrunbiloa, nahasmena eta amaieran, argia. Bakoitza bere emozioak identifikatzeko gai
izatea da helburu. Askotan helduok lortzen ez duguna eskatzen dizuegu zuoi, umeoi.
Perfekzioa ukitu nahian edo gure frustrazioak aldendu nahian… auskalo!
Bada, emozioak koloreekin erlazionatzen dira: haserrea gorriarekin adierazten da;
poza, horiarekin; beldurra, beltzarekin, eta abar. Duela egun batzuk, hari horretatik tiraka
hasi zinela, zera galdetu zenidan: “Amatxo, zu noiz sentitzen zara hori kolorekoa?”. Atzetik
etorri ziren gainerako koloreei zegokien galdera zerrenda ere. Eta azkenengoa: ea larrosa
kolorekoa noiz sentitzen nintzen. Maiteminari larrosa kolorea egokitu zaio. Galdera ona.
Noiz sentitu naiz azken aldiz maiteminduta? Erantzuna baneki… Momentu hartan, zera
erantzun nizun: “Zurekin nagoenean sentitzen naiz maiteminduta”. Hala ere, esan beharra
daukat, hitz asko airean gelditu zirela, erdizka azaldu banizu bezala, eta horregatik erabaki
dut gutun hau idaztea.
Nola azaldu zu jaio zinen momentuan nire bizitza hankaz gora gelditu zela eta
ordura arte ezagutzen ere ez nituen sentimenduak azaleratu zitzaizkidala? Nola azaldu
poza, maitemina, zirrara, euforia eta, aldi berean, beldurra, nekea, ezintasuna, etsipena
eta panikoa?
Ikastetxeko liburuan bezala, neuk ere koloretako munstroa dirudit. Nahasmena,
korapiloa eta aldi berean, argia. Bai, argia. Bizipen zoro honetan argi izpiak ere
badaudelako, eta, noski, zoragarriak direlako. Jaio zinen unean, nire lehentasunak zeharo
aldatu ziren. Neure burua albo batera utzi eta zu jarri zintudan aurrealdean, bat-batean.
Horretara ohitu gabe nengoen, neurekoi samarra izan bainaiz beti, eta geroztik, borroka
ugari izan ditut neure buruarekin. Ordenaren garrantzia, lehentasunarena, izatearena…
Jasan ditzadala nik kalte guztiak zure ordez! Naturaren legea, arrazionala eta
irrazionalaren mugan, berriari lekua utzi, gazteari, indartsuari eta hobekien egokitzen
denari.
Ziurrenik eskutitz bat ez da albiste mota hau emateko modurik egokiena, baina
laster anaiatxo bat izango duzu. Eta berriz ere, burua bueltaka daukat. Emozioak bikoizten
al dira?, zatitzen?, batzen? Zurrunbiloa gehiago kiribiltzen ote da edo argi izpiak egun argi
bilaka daitezke?
Berresten dut: zurekin nagoenean sentitzen naiz maiteminduta.
Badirudi denbora tarte luze batean koloretako munstroa izaten jarraituko dudala,
emozioekin dantzan.
Gauero diotsudan bezala, asko, asko maite zaitut.
Amatxo.