Ez da pantaila, geu gara
Pantaila hitza gorrotatzen amaituko dudala uste dut. Ez berez daukan esanahiagatik, hainbestetan ematen duen zeresanengatik baizik. Berez, sakon aztertzen badugu, ez da…
Pantaila hitza gorrotatzen amaituko dudala uste dut. Ez berez daukan esanahiagatik, hainbestetan ematen duen zeresanengatik baizik. Berez, sakon aztertzen badugu, ez da…
Askotan, oporretan, oreka apurtu egiten da. Haur eta nerabe batzuek egunak pasatzen dituzte bideojokoetan murgilduta, eta beste batzuek telefonoa edo tableta apenas ukitu dute. Eta orain, errutinara bueltatzearekin batera, helduoi dagokigu pantaila-ohitura berriak eraikitzea; ez bakarrik haur eta nerabeentzat, guretzat ere bai (edo batez ere).
teknologiaren bueltan egiten ditugun esku-hartzeak garrantzitsuak izango dira, noski; baina are garrantzitsua izango da gure gazteek seguru sentiarazten laguntzea, familia-giroa beraien ongizateaz, kezkez eta ametsez hitz egiteko espazio seguru gisa har dezaten.
Haurrek eta gazteek teknologia digitalarekin duten harremanaren inguruko eztabaidak jarraitzen duen bitartean, aspaldi gure artean dagoen eta azkenaldian denon ahotan dabilen teknologia bat ekarri nahiko nuke lehenengo lerrora: adimen artifiziala. Mugikorra zein adinekin eman behar dugun eztabaidatzen eta adosten dugun honetan, gure egunerokotasunean algoritmoak hartzen ari diren indarra eta erabakimena izugarria da.
Zure baimena eskaera natorkizu; izan ere, polemikoa izan nahiko nuke. Digitalizazioa eta hezkuntza (formala, ez-formala eta informala) binomioa ekarri nahi ditut, beste behin ere; baina, oraingoan, helduon ikuspuntutik lantzeko.
Bulegoren abestiak dioen bezala, “pizten ari da sua…”: digitalizazioa eta hezkuntzaren arteko harremanari buruzko eztabaida bor-bor dago leku guztietan. Egoera korapilatsua eta…