Hik Hasi aldizkariaren 58. zenbakian, 2026ko urriaren 21ean, argitaratutako «Eskola-jazarpena: non hasten da familien zeregina?» artikulua irakurri genuen. Artikuluaren laburpen moduko bat duzu hau, gaia interesekoa bada hemen artikulu osoa.

Etxetik komunitatera

Eskola-jazarpena eskolan agerian geratzen da sarritan, baina haren jatorria ez dago beti ikastetxean. Haurrek etxean, lagunartean eta inguruko helduengan ikusten dituzten jokabideek eragina dute besteekin harremanak izateko moduan. Horregatik, prebentzioa egunerokoan hasten da: errespetua, enpatia, mugak eta elkarbizitza lantzen ditugunean.

Maitane Ormazabal osasun psikologoak azpimarratzen du jazarpena ez dela arazo isolatu bat, egoera sakonagoen adierazpena baizik. Haren ikuspegitik, garrantzitsua da haurrek zer egiten duten ez ezik, jokabide horien atzean zer dagoen ere ulertzea, egindako mina justifikatu gabe.

Familiek hiru egoera nagusitan izan dezakete zeregina: seme-alabak jazarpena jasaten duenean, beste bati min egiten dionean edo gertatzen ari denaren lekuko denean. Lehenengo kasuan, funtsezkoa da haurrari entzutea, sinestea eta bakarrik ez dagoela sentiaraztea. Bigarrenean, egindakoa onartezina dela argi adierazi behar da, haurra bera etiketa negatiboekin definitu gabe eta erantzukizuna hartzen lagunduz. Lekukoen kasuan, berriz, ez zaie haurrei arazoa bakarrik konpontzea eskatu behar, baina bai laguntza eskatzeko eta modu seguruan babesa emateko aukerak erakutsi.

Nerabezaroan, lagun-taldearen onarpenak eta kuadrillan tokia izateko beharrak presio handia sor dezakete. Bazterketa ez da beti irain edo eraso fisikoen bidez agertzen: taldeko planetatik kanpo uzteak edo behin eta berriz bakarrik geratzeak ere min handia eragin dezakete. Horregatik, gurasoek ez dute soilik galdetu behar seme-alabek lagunak dituzten, baizik eta harreman horietan errespetatuak eta seguru sentitzen diren.

Pantailen bidez ere jarrai dezake jazarpenak etxean, mezuen, irudien edo sare sozialetako jokabideen bitartez. Gailuen erabilera mugatzea garrantzitsua da, baina ez da nahikoa: intimitatea errespetatzen, besteen sufrimendua antzematen eta ingurune digitalean arduraz jokatzen ere irakatsi behar da.

Azkenik, gatazka oro ez da jazarpena, baina horrek ez du esan nahi haurren sufrimendua gutxietsi behar denik. Gakoa gertatutakoa entzutea, errepikapenei eta haurrarengan duten eraginari erreparatzea eta, beharrezkoa denean, ikastetxearekin elkarlanean jardutea da.

Jazarpenaren aurrean, ardura partekatua da. Familion egitekoa ez da seme-alabek inoiz hutsik egingo ez dutela ziurtatzea, baizik eta sufritzen dutenean babestea, min egiten dutenean erantzukizuna hartzen laguntzea eta beste norbait sufritzen ikusten dutenean beste aldera ez begiratzen erakustea.

Jatorrizko artikulua hemen irakur daiteke: Hik Hasi — Eskola-jazarpena: non hasten da familien zeregina? .