Hik Hasi aldizkarian argitaratutako elkarrizketa batean, Irati Arriola psikologo eta arte terapeutak arte terapiaren onurak azaldu ditu, artea adierazpen emozionalerako eta autoezagutzarako tresna baliotsua dela nabarmenduz. Haren esanetan, ez da gaitasun artistikorik behar arte terapiara hurbiltzeko, helburua ez baita lan estetiko bat sortzea, sorkuntza-prozesuaren bidez pertsonaren barne mundua azaleratzea baizik.

Arriolak azaldu du arte terapiak arte plastikoak, musika, dantza edo antzerkia bezalako diziplinak erabil ditzakeela, pertsonaren beharretara egokituta. Sorkuntzen bidez emozioak, beldurrak edo gatazkak identifikatzeko aukera ematen duela dio, elementuen antolaketa, koloreak edo trazuaren ezaugarriak bezalako alderdiak aztertuz.

Psikologoaren ustez, artearekiko dugun ikuspegia gehiegi baldintzatzen dute emaitza estetikoari lotutako aurreiritziek. Haurtzaroan naturaltasunez sortzen dugun arren, helduaroan askok alde batera uzten dute sormen jarduna, «ondo egiteko» presioagatik. Hori dela eta, artea pertsona guztien eskura dagoen baliabidetzat aldarrikatzen du, adina edo trebetasun artistikoa alde batera utzita.

Elkarrizketan azaldu duenez, arteak ongizatea sustatzen du, autoezagutza eta erregulazio emozionala indartzen laguntzen du, eta psikomotrizitatea ere lantzeko aukera ematen du. Testuinguru terapeutikotik kanpo ere, jarduera artistikoak arreta unean bertan jartzen laguntzen du eta, taldean egiten denean, harreman sozialak sendotzeko tresna ere izan daiteke.

Arriolaren lana Carl Gustav Jungen psikologia analitikoan oinarritzen da. Bereziki, inkontziente kolektiboaren eta arketipoen teoriak erabiltzen ditu pertsonaren barne prozesuak ulertzeko eta sormenaren bidez horiek lantzeko.