«Agur natura, ongi etorri zementua! Espazioen birnaturalizazioaren inguruko hausnarketa» jardunaldian. Guk Ander Zangiturekin elkartu gara, hirigintzaren eta hezkuntzaren arteko harreman horretan sakontzeko eta birnaturalizazioak duen garrantziaz hausnartzeko.
Eusko Jaurlaritzak seme-alabak dituzten familientzako dirulaguntzak aldatzea erabaki du, eta berrikuntza nagusia izango da gaur egun 3 urtera arte ematen den hilean 200 euroko laguntza urtebete gehiago luzatzea. Horrela, haurrak 4 urte bete arte jaso ahal izango dute familiek dirulaguntza hori.
Azken asteotan (urteotan ez esateagatik), haur eta nerabeen artean buru-osasuneko arazoak eta suizidio-arriskuaren tasak nabarmen handitu direla entzuten ari gara. Horrek zuzenean eragiten digu gurasooi, eta, bereziki, beldurra pizten du.
Hezkidetza-planak egonkortuta dauden honetan, erronka berriagoa dugu sexu- eta genero-aniztasuna (alegia, sexu askapena eta genero autodeterminazioa) hezkuntza komunitatearen egunerokoan zeharka lantzea.
Haurdun dagoen emakumearen irudia asexual eta ama birjinaren balioekin lotzen da sozialki maiz; eta, akaso, aurrean duzun ama horrek eliza bakarti batean ama birjinaren irudia begira duela larrua jotzeko desira sutsua du… Emakume haurdun askok adierazi ohi dute, erdi lotsaz maiz, haurdunaldiko sexuak plazer areagotua sortu izana.
3 eta 6 urteak bitartean, haur askok egiten duten galdera da “Eta ni hiltzen banaiz, zer?”. Momentu horretan bertan gurasooi barrenak nahasten zaizkigu eta sentimenduak hankaz gora jarri.
Askorentzat, lehen momentua izango da non kontziente izango garen gure seme-alabak hil dakizkigukela. Eta, nola haiek bota dezakete galdera eta hain lasai geratu? Bada, zer erantzungo zenuke zuk?
Euskal Herriko heziguneetan 8 oro martxoa balitz, natural ikasiko genituzke emakume zientzialariak. Eta idazleak, artistak, kazetari, agintariak. Etxekoandre, filosofo, piratak. Maistrak, ardogile, jende ez-konsorteak. Gizon zaintzaileak.
Azken hilabeteotan, hainbat gobernuk —Frantzia, Australia eta Espainia kasu— adin gabekoei sare sozialetarako sarbidea mugatzeko edo debekatzeko asmoa agertu dute. Proposamenak ez dira hutsetik sortu: gurasoen eta gizartearen kezka errealak daude atzean. Pantailen aurrean emandako orduak, eduki desegokiak, ziberbullying-a edo osasun mentalarekin lotutako ondorioak ezin dira arinkeriaz baztertu.
Bizipoza Eskolaren inguruan aritu gara Txatxilipurdi elkarteko seigarren podkastean. Bizipoza elkarteko koordinatzaile Leire Elizegi Beloki, Bizipoza elkarteko talde eragileko kide Amaia Elizondo…
VHS bakar bat nuen txikitan, bi filmekin: ‘Sirenatxoa’ eta ‘Ederra eta piztia’. Maite nituen biak, baina helduaroan Disney faktoriaren kontrako irakurketa feminista barneratu nuen filme horietatik gustuko nuena ahazteraino. Gauzak horrela, zalantzak izan nituen nire sei urteko alabak film horiek ikusteko eskatu zidanean.
Haurrak ipuinen munduan murgiltzeko helburua du Gora Musika-k, Korrontzik eta Bixente Martinezek elkarlanean sortutako Erraldoiak disko-liburuak. Hamabi kantu bildu dituzte; lau berriak dira, eta zortzi, moldatutakoak, eta guztiak Elkar estudioetan grabatu dituzte.
Askotan, oporretan, oreka apurtu egiten da. Haur eta nerabe batzuek egunak pasatzen dituzte bideojokoetan murgilduta, eta beste batzuek telefonoa edo tableta apenas ukitu dute. Eta orain, errutinara bueltatzearekin batera, helduoi dagokigu pantaila-ohitura berriak eraikitzea; ez bakarrik haur eta nerabeentzat, guretzat ere bai (edo batez ere).
Disparekotasunen areagotzea eta eskubideen inboluzioa non-nahi, hori da gure umeei
utziko diegun mundua, ekologikoki bihar lehertzen ez badugu bederen
Ez ahantz, aniztasuna da norma. Azalak, funtzionaltasunak, adinak, gorputzak eta genitalak, identitateak, generoa adierazteko moduak, nork erakartzen gaituen, zer desiratzen dugun,
teknologiaren bueltan egiten ditugun esku-hartzeak garrantzitsuak izango dira, noski; baina are garrantzitsua izango da gure gazteek seguru sentiarazten laguntzea, familia-giroa beraien ongizateaz, kezkez eta ametsez hitz egiteko espazio seguru gisa har dezaten.
Sexualitatea jaiotzen garenetik hiltzen garen arte bizi dugun prozesu bat da eta une oro gabiltza beste pertsonekin harremanetan.
Artikuluak eskola etapen arteko igarobideen inguruan eraikitako ezagutza partekatu nahi du, prozesu hauek ulertzeko eta gure seme-alaben bidelaguntzarako gako batzuk mahaigaineratuz. Mezu nagusietako bat da igarobideak, gurasoontzat ere, ikasteko eta garatzeko aukerak ireki ditzaketela
Ume baten etorrera momentu eraldatzailea da, baina gatazkak ere ekar ditzake, batez ere gurasoen artean ikuspuntu ezberdinak daudenean. Bi pertsonek, bakoitzak bere historia eta bizipenak izanik, seme-alaben heziketari buruz ikuspegi desberdinak izatea erabat naturala da.
Maiz ikusten dira horrelako kasuak; haurren adimen gaitasun handia ezagutzean, gurasoak berenaz jabetzea. Eta Meckstroth eskola hartan hasi zen bezala, luze mintza gintezke herentzia eta ingurunearen eraginaz, baina gaurkoan, esku-hartzeaz arituko gara, horixe baita identifikazioaren xedea.
Azken urteetan, kontsultan ikusi dudan joera batek arreta berezia deitu dit. Gero eta gazte gehiagok —bereziki hogei urtetako hamarkadan daudenek, baina baita gazteagoek eta ziur asko hainbat nagusiagok ere— kokapena modu jarraituan partekatzeko ohitura dute.
Ikasturte baten hasiera helburu eta asmo onak definitzeko momentu aproposa izan daiteke. Familietan kontziliazioaren makinaria martxan jartzen ari gara, ikastetxeetan urteko plangintzak zehazteaz amaitu, lankide eta ikasle berriak ezagutu… Bagaude denak itsasontzian! Eta orain, nora goaz?
Urtero bezala, iraileko lehenengo astean elkarteko mintegia ospatu dugu GaraiOn-en. Bi egunez, talde izaera eraiki, hausnartzeko tarte hartu eta ikasturteko norabidea fintzen jardun dugu. ArrasateTIK eta Hezkuntza ez ormaleTIK ekinten diegu egitasmo ezberdinei, tartean nazio ikuspegia dutenei ere.
Azken urte hauetan, asko jarri da arreta elikaduran, eta batez ere, elikadura osasuntsuan. Azukrearen presentzia, ultraprozesatuak, prozesatu onak, prozesatu txarrak, benetako janaria edo “real food” delakoa… I
Gogora dezagun umeak direla. Ez direla neurri txikiko helduak, ez eta etorkizunerako entrenatu beharreko langileak ere. Umeak umeak dira, ez dute presarik, eta hala ere burubelarri segundu guztiak erabiltzen dituzte mundua jolasteko. Badakite ondo bizitzen, ez dezatela hori desikasi. Hori baino curriculum hoberik opa diezaiekegu?
Izan ere, barrukoak
ezagututa kontziete izango gara korporazioek gure datuak izateko ordaintzen duten balioaz eta
hurrengo belaunaldiak irabazi lezake mundu digitalean bizirauteko bestelako gaitasunik, erabiltzaile
huts izatera mugatu gabe. Hor Friluftsliv digitalerako manifestu txikia